Filipez
8th July 2005, 16:51
Het trieste afscheid van San Marco
07 juli 2005
Door: Aad Haverkamp
Daar liep hij over het veld van San Siro. Nonchalant gekleed in een spijkerbroek en bruin suède jasje zwaaide hij nog een keer. Het was triest, maar eigenlijk ook wel heel mooi op 17 augustus 1995, die avond dat Marco van Basten afscheid nam.
Hij kon zijn eigen tranen nog wel bedwingen, waarschijnlijk onder de indruk van het uitverkochte San Siro, dat wél massaal een traan liet. Zelfs zijn trainer bij AC Milan, Fabio Capello, die toch al heel wat had meegemaakt, kon het niet droog houden. Sterker nog: de man zat vol emoties. Die combinatie van factoren maakte de avond tot een historische. Een avond om niet snel te vergeten.
http://www.voetbalprimeur.nl/articleimages/voetbalprimeur_695_1.jpg
Het was alweer ruim twee jaar geleden dat Marco van Basten zijn laatste wedstrijd had gespeeld. Op 16 mei 1993 viel hij geblesseerd uit in de finale van de Champions League tegen Olympique Marseille. Met een platgespoten enkel kwam de gehandicapte Van Basten in de rust het veld in als breekijzer. Zijn moeite was tevergeefs. Milan verloor de finale en de eens zo grote Marco van Basten moest vijf minuten voor tijd als een nietige speler het veld verlaten. Om vervolgens nooit meer terug te keren, zijn enkel was op.
De malaise begint al in het seizoen 1986-1987. Een onbesuisde tackle op Jan Olde Riekeink zorgt ervoor dat Van Basten zelf een blessure oploopt. Hij raakt aan zijn enkel geblesseerd en kan zes maanden niet spelen. Daarna lijkt de kwetsuur echter voorgoed verleden tijd. Hij speelt de sterren van de hemel en is hard op weg om de grootste speler van zijn generatie te worden. De overstap van Ajax naar AC Milan en een weergaloos Europees Kampioenschap in 1988 zorgen ervoor dat hij ook daadwerkelijk uitgroeit tot een hele grote.
San Marco is in Italië een plaaggeest voor elke verdediger, maar de verdedigers zijn dat ook voor hem. De Italiaanse competitie, wellicht de hardste van Europa, is eigenlijk te zwaar voor lichte, sierlijke voetballers als Marco van Basten. De vele schoppen die hij krijgt in de Serie A, het grote aantal aanslagen op zijn enkels dat hij te verduren krijgt; het is te veel voor Van Basten. Vooral Jurgen Kohler, de bikkelharde verdediger van Juventus, zit hem voortdurend dwars. De bijnaam ‘schaduw van Van Basten’ zegt genoeg…
http://www.voetbalprimeur.nl/articleimages/voetbalprimeur_695_3.jpg
Door de slepende enkelblessures is de dansende kat genoodzaakt zijn voetballoopbaan af te sluiten. Hij is geveld, hij zal nimmer meer schitteren zoals hij dat zovaak deed in De Meer, in San Siro en in de vele andere stadions waar hij ooit speelde. Slechts 28 is hij als hij zijn laatste wedstrijd speelt. In de twee jaar na die verloren finale doet Van Basten er alles aan om terug te keren op het hoogste niveau. Het heeft er zelfs even de schijn van dat hij meegaat naar het WK in Amerika. Maar de schijnt bedriegt, de hoop is tevergeefs. In plaats van te stralen op het Wereldkampioenschap is Van Basten genoopt tot revalidatie. Maar de moeite blijkt het niet waard te zijn. De enkel van ’s werelds beste speler van zijn generatie is op, kapot, verbrijzeld. Met een korte mededeling in gebrekkig Italiaans spreekt hij uit wat niemand wil horen.
‘Het is maar een kort bericht. Ik heb gewoon besloten dat ik ophou met voetballen. Dat is alles.’
http://www.voetbalprimeur.nl/articleimages/voetbalprimeur_695_2.jpg
En toen kwam die 17e augustus in 1995. In de rust van de afscheidswedstrijd van Franco Baresi gaat het even niet om de oude Italiaanse aanvoerder. Even draait San Siro om hém, om de spits die de Milanisti voorgoed in hun armen hebben gesloten. Voor de laatste keer zijn alle ogen gericht op Marco van Basten. Voor de laatste keer loopt hij over het veld en zwaait hij naar de Italiaanse supporters. Fabio Capello huilt, San Siro huilt. Eigenlijk huilt elke voetballiefhebber bij het zien van de beelden die triest, maar tegelijkertijd toch wel erg mooi zijn.
07 juli 2005
Door: Aad Haverkamp
Daar liep hij over het veld van San Siro. Nonchalant gekleed in een spijkerbroek en bruin suède jasje zwaaide hij nog een keer. Het was triest, maar eigenlijk ook wel heel mooi op 17 augustus 1995, die avond dat Marco van Basten afscheid nam.
Hij kon zijn eigen tranen nog wel bedwingen, waarschijnlijk onder de indruk van het uitverkochte San Siro, dat wél massaal een traan liet. Zelfs zijn trainer bij AC Milan, Fabio Capello, die toch al heel wat had meegemaakt, kon het niet droog houden. Sterker nog: de man zat vol emoties. Die combinatie van factoren maakte de avond tot een historische. Een avond om niet snel te vergeten.
http://www.voetbalprimeur.nl/articleimages/voetbalprimeur_695_1.jpg
Het was alweer ruim twee jaar geleden dat Marco van Basten zijn laatste wedstrijd had gespeeld. Op 16 mei 1993 viel hij geblesseerd uit in de finale van de Champions League tegen Olympique Marseille. Met een platgespoten enkel kwam de gehandicapte Van Basten in de rust het veld in als breekijzer. Zijn moeite was tevergeefs. Milan verloor de finale en de eens zo grote Marco van Basten moest vijf minuten voor tijd als een nietige speler het veld verlaten. Om vervolgens nooit meer terug te keren, zijn enkel was op.
De malaise begint al in het seizoen 1986-1987. Een onbesuisde tackle op Jan Olde Riekeink zorgt ervoor dat Van Basten zelf een blessure oploopt. Hij raakt aan zijn enkel geblesseerd en kan zes maanden niet spelen. Daarna lijkt de kwetsuur echter voorgoed verleden tijd. Hij speelt de sterren van de hemel en is hard op weg om de grootste speler van zijn generatie te worden. De overstap van Ajax naar AC Milan en een weergaloos Europees Kampioenschap in 1988 zorgen ervoor dat hij ook daadwerkelijk uitgroeit tot een hele grote.
San Marco is in Italië een plaaggeest voor elke verdediger, maar de verdedigers zijn dat ook voor hem. De Italiaanse competitie, wellicht de hardste van Europa, is eigenlijk te zwaar voor lichte, sierlijke voetballers als Marco van Basten. De vele schoppen die hij krijgt in de Serie A, het grote aantal aanslagen op zijn enkels dat hij te verduren krijgt; het is te veel voor Van Basten. Vooral Jurgen Kohler, de bikkelharde verdediger van Juventus, zit hem voortdurend dwars. De bijnaam ‘schaduw van Van Basten’ zegt genoeg…
http://www.voetbalprimeur.nl/articleimages/voetbalprimeur_695_3.jpg
Door de slepende enkelblessures is de dansende kat genoodzaakt zijn voetballoopbaan af te sluiten. Hij is geveld, hij zal nimmer meer schitteren zoals hij dat zovaak deed in De Meer, in San Siro en in de vele andere stadions waar hij ooit speelde. Slechts 28 is hij als hij zijn laatste wedstrijd speelt. In de twee jaar na die verloren finale doet Van Basten er alles aan om terug te keren op het hoogste niveau. Het heeft er zelfs even de schijn van dat hij meegaat naar het WK in Amerika. Maar de schijnt bedriegt, de hoop is tevergeefs. In plaats van te stralen op het Wereldkampioenschap is Van Basten genoopt tot revalidatie. Maar de moeite blijkt het niet waard te zijn. De enkel van ’s werelds beste speler van zijn generatie is op, kapot, verbrijzeld. Met een korte mededeling in gebrekkig Italiaans spreekt hij uit wat niemand wil horen.
‘Het is maar een kort bericht. Ik heb gewoon besloten dat ik ophou met voetballen. Dat is alles.’
http://www.voetbalprimeur.nl/articleimages/voetbalprimeur_695_2.jpg
En toen kwam die 17e augustus in 1995. In de rust van de afscheidswedstrijd van Franco Baresi gaat het even niet om de oude Italiaanse aanvoerder. Even draait San Siro om hém, om de spits die de Milanisti voorgoed in hun armen hebben gesloten. Voor de laatste keer zijn alle ogen gericht op Marco van Basten. Voor de laatste keer loopt hij over het veld en zwaait hij naar de Italiaanse supporters. Fabio Capello huilt, San Siro huilt. Eigenlijk huilt elke voetballiefhebber bij het zien van de beelden die triest, maar tegelijkertijd toch wel erg mooi zijn.